SNEEUWKLOKJES.
Deze tekst werd geschreven voor en verscheen in "Het Waasse Bieke"; het tijdschrift van de Wase imkersbond, V.u. JS Beyers, Westakkerlaan 26, B.9120 Beveren.

De winter staat voor de deur.
De planten zijn in rust, veel dieren doen een winterslaap en onze bijtjes kruipen dicht bijeen om warmte te sparen.
Zelf zitten we binnen bij het vuur en turen naar buiten. Er is wel altijd iets te zien: roodborstjes, heggemusjes, winterkoninkjes, meesjes, merels, eksters, gaaien, een specht, een kraai,... en de voedertafel wordt druk bezocht.
Het gazon doet me aan vroeger denken. Gazons, ze zijn voor mij verbonden aan de oorlogsjaren.
We kenden toen nog "den bloemenhof", "de groenselhof" en "den boomgaard". Gazons die kenden we toen nog niet.
Klas 47, tweede lichting na de oorlog, militaire dienst: ik lag gekazerneerd in het militair hospitaal te Berchem. Toen maakte ik kennis met de fameuze gazons, de groene biljarttafels, groene woestijnen.
Het was de tijd dat de TV op de markt kwam. We trokken toen naar de winkels in Antwerpen waar we getuige waren van de eerste televisiebeelden: groene biljarttafels voor, achter, naast en rondom nieuwsoortige woningen. Massaal stonden we er naar te gapen, hoe was dat toch allemaal mogelijk.(Onze ouders waren ook naar Antwerpen getrokken,per fiets, om er getuige te zijn van de eerste vliegprestaties van Jan Olieslagers: ze gingen toen plat op hun buik liggen om te zien of hij werkelijk van de grond was gegaan, of hij werkelijk vloog, tien, twintig, honderd meter ver, twee, vier, vijf, tien meter hoog.)
Gazons, Amerikaans naoorlogs produkt... en als het maar van Amerika komt, dan moeten we het ook hebben.Geen huizen meer zonder gazon. De Vlaamse tuinen hadden afgedaan. Adieu bloemenhof, adieu groenselhof, adieu boomgaarden. Kijk naar onze gazon! Hoe plat! Hoe groen! (Een groene woestijn in zakformaat!).
Weg met die mol! Weg met die kruiden! Weg met die bloemen! Weg met het mos! Maaien, maaien, maaien,... sproeien, sproeien sproeien!
De kruiden verdwenen, de bloemen verdwenen. En toch, hoe mooi kunnen bloempjes zijn, ook in een gazon. Zelfs bloemen op een ogenblik dat er nog bijna geen zijn.
In de winter, dan kan het sneeuwklokje een blikvanger zijn.
Galanthus nivalis, het kleine inheemse sneeuwklokje en galanthus elwesii het grotere sneeuwklokje uit de Kaukasus afkomstig.
Men ontmoet het sporadisch onder een struik, op opgevoerde grond, op een stort. Maar soms ook massaal in een bos of op onaangeroerde terreinen waar ze dan als een sneeuwveld de aandacht trekken op momenten dat er nergens sneeuw te bespeuren is.
Het bloeit in februari-maart en wordt op zonnige dagen door de bijtjes bezocht.
Sneeuwklokjes in een tuin, dat wel. Maar in een gazon? Niet te doen! Daar worden ze afgemaaid! Daar worden ze vertrappeld!!! ... Alsof gras niet vertrappeld wordt.
Daar zit het hem juist: sneeuwklokjes bloeien als gras nog niet wordt gemaaid, als gras nog heel kort is en weinig betreden wordt.
Vijfendertig jaar geleden werd onze voortuin opgevoerd met grond. Sedertdien bloeien er elk jaar sneeuwklokjes. Eerst waren het er enkele, het werden er elk jaar meer en ten slotte is onze voortuin een bloemenparkje geworden in het hartje van de winter.
En maaien? Dat vangt maar aan in april, als de bloempjes zijn verwelkt, als het zaad zich heeft gevormd. De zaaddoosjes hangen aan de bloemsteeltjes die onder het gewicht ervan naar de grond buigen. Ze dan afmaaien is meteen zorgen voor verspreiding.
Het viel me op dat waar sneeuwklokjes massaal voorkomen het bijenbezoek opvallend is en dat de zaadvorming daar in verhouding goed verloopt. Waar sneeuwklokjes geïsoleerd voorkomen worden ze door bijen minder gemakkelijk gevonden en zijn ze voor nectarleverancie ook minder aantrekkelijk.
De knolletjes blijven in de grond en vermenigvuldigen zich, de zaadjes rijpen nog wat verder in de afgemaaide zaaddoosjes en er zijn er allicht die de kans zien om tot groei te komen.
Hun toekomst is verzekerd, de bijtjes zijn content, en we krijgen voor de rest van het jaar weer een groen gazon.
Eens proberen? Een wit gazon? Of een gazon met witte eilandjes?
Ach, ja, je hebt gelijk... over kleuren en goestingen wordt best niet gedebatteerd.
Maar onze bijtjes??? Zij geven raad: hectaren gazons zouden hectaren sneeuwvelden kunnen zijn in het putteken van de winter.
Nog niet te laat om het vlug nog eens te beproeven. Enkele knolletjes in het gazon uitstrooien en ze trekken hun plan. Ze in de bodem duwen is beter: een, twee centimeter diep is voldoende. Over een taai stukje natuur gesproken: het sneeuwklokje is er een.
Zoe....oem! Hop, naar de sneeuwvelden van de "Waasse Imkers"! Met export naar Amerika!
Keep smiling, denkt de Engelsman."Maar 't plezier is voor ons! " zoemen onze bijtjes.

O. Burm.

terug naar startpagina